تبلیغات
مقاله عمرانی - اجرای ساختمانهای بتنی فصل هشتم2

اجرای ساختمانهای بتنی فصل هشتم2

سه شنبه 11 بهمن 1390 11:06 ق.ظ

نویسنده : سید مصطفی ابراهیم نیا

قالب بندی سقف :

در ایران سقف های مختلفی وجود دارد كه رایج ترین آنها سقف تیرچه بلوك یا دال بتنی یا بتن پیش ساخته می باشد .  دال های پیش ساخته نیازی به قالب ندارند ولی در مورد سقف های تیرچه بلوك یا دالهای بتونی ریخته شده در محل برای هر كدام احتیاج به قالب بندی مخصوص می باشد .

سقف های بتنی ریختهشده در محل نیاز به قالب بندی محكم تری می باشد معمولا از به هم میخ كردن تخته ها وتشكیل صفحه ای به ابعاد مورد نیاز استفاده می كنند كه این تخته ها را روی دار بست های چوبی قرار داده آنگاه شبكه های آرماتور بندی را روی آن قرار میدهند وبتن ریزی انجام می شود .

بعد از اتمام كار هم سطح كردن دیوار دستور قالب بندی سقف توسط مهندس كارگاه داده شد و كارگران آرماتور بند شروع به انجام این كار كردند.

البته سقف اجرا شده در این پروژه سقف تیرچه بلوك بود وتنها از شمعهایی درزیر تیرچه ها استفاده شد چرا كه قالب بندی سقف تیرچه بلوك منحصر به استفاده از همین شمعها می باشد.

سقف تیرچه بلوك :

اجزای تشكیل دهنده سقف تیرچه بلوك عبارتند از تیرچه  بلوك  میلگرد ممان منفی میلگرد حرارتی  كلاف عرضی  قلاب اتصال  بتن پوششی  متداولترین نوع تیرچه در ایران تیرچه های بتونی می باشد كه با قالب سفالی  ریخته وعرضه میگردد.

تیرچه های معمولی با خرپا مسلح می شوند خرپااز سه قسمت تشكیل می شود.

1- میلگردهای كف خرپا كه تعداد وقطر آن با محاسبه تعیین میشود وباید از لحاظ طول وتعداد ونوع میلگرد كاملا مطابق نقشه باشد برای ا ین كه میلگردها موقع بتن ریزی جا به جا نشود بهتر است آنها را بوسیله یك یا چند میلگرد عرضی به همدیگر جوش بدهند .

2 - میلگرد فوقانی خرپا كه از  میلگرد 8یا10یا12آجداربوده و معمولا داخل  بتن سقف و میلگردهای حرارتی قرار می گیرد.

3- میلگردهای مارپیچ یا میلگردهای مهاری خرپا كه میلگرد كف را به میلگرد  فوقانی متصل می نماید.متداولترین نوع خرپا از میلگرد ساخته می شود.

این خرپارا درداخل قالب فلزی یاسفالی قرارمیدهند آنگاه بتن باعیار 400یا450 كیلوگرم برمترمكعب سیمان ومصالح سنگی ریزدانه تهیه نموده و قالب را كه درحدود cm10پهنا وcm4ارتفاع دارد از این بتن پر كرده و آنرا ویبره میكنند .

بعد از سخت شدن بتن آنرا از قالب جدا كرده وچند روز در حوضچه های آب قرار داده آنگاه از آن استفاده میكنند درهر  حال چه قالب سفالی وچه قالب فلزی باشد تیرچه باید چند روز در حوضچه ها ی آب نگهداری شود .

حمل و نقل وانبار كردن تیرچه ها :

حمل ونقل وانباركردن تیرچه ها باید با دقت انجام شود زیرا دراثر كوچكترین بی احتیاطی در موقع حمل ونقل ویا انباركردن آنها ممكن است تیرچه شكسته

ویاترك بخورد ودرموقع نصب نیزتركها مشاهده نشده ودردرازمدت موجب خسارت جبران ناپذیر بشود . درموقع حمل ونقل بهتراست از میلگردهای فوقانی بعنوان دستگیره استفاده شود وبهتراست كه بوسیله دونفر كارگر دوسرتیرچه گرفته شده . در موقع انبار كردن تیرچه ها باید زیر آنرا كاملا مسطح نموده وآنها را در كنار هم قرار دهیم آنگاه روی تیرچه های ردیف اول را حداكثر بفاصله یك متر به یك متر چوب چهار تراش قرار داده وتیرچه ردیف بعد را روی آن قراردهیم  البته باید دقت شود كه كلیه چهار تراشهای هر ردیف در یك محور واقع شوند.

بعد از خریداری كردن و انتقال تیرچه ها به محل كارگاه به همین روش  همه تیرچه ها انبار شدند البته به دستور مهندس كارگاه روزانه دو تا سه بارهمه تیرچه ها را آبپاشی می كردند.

بلوك:

بعد از انتقال تیرچه ها به محل كارگاه مجددا به دستور مهندس كارگاه  بلوكهای سقفی خریداری شد وبه وسیله یك دستگاه كامیون به محل كارگاه انتقال داده شدند.

بلوكهای مورد استفاده شده در سقفهای تیرچه بلوك معمولا بتونی یا سفالی است و هیچ گونه باری را تحمل نمی كنند و فقط به عنوان قالب مورد استفاده قرار می گیرند.

بلوكهای سفالی از لحاظ وزن سبك تر بوده و بار كمتری را به ساختمان واردمی نمایند عرض بلوكها معمولا40سانتیمتر بوده گاهی نیز آنها را تا 60سانتی متر هم میسازند و ارتفاع آن تابع ضخامت سقف بوده و بین 20تا 25 سانتیمتر است بلوك باید طوری طراحی شوند كه به راحتی قابل حمل ونقل بوده  و زایده های تعبیه شده در ان به راحتی روی قسمت بتنی تیرچه قرار بگیرند.

ایجاد درز یا زائدگی در بلوكهای سقفی باعث قفل و بست شدن بلوك با قسمت بتونی تیرچه می شود كه این قفل و بست شدن تا زمان اجرای سقف از حركت و جابجایی بلوكها در جهت عمود برتیرچه و یا به سمت پایین جلوگیری می كند.

میلگرد های ممان منفی:

اگر دو تیرچه به یك تیر یا شناژ ختم شوند میلگرد فوقانی تیرچه ها را بوسیله قطعه میلگردی به طول 2تا5/2 متر به همدیگر متصل می كنند قطر این  میلگردها بوسیله محاسبه تعیین می شود و معمولا از میلگردی به قطر 8یا10یا 12 استفاده می شود .

در آخرین دهانه ای كه تیرچه به یك تیر یا شناژ ختم می شود نیز میلگردی را بصورت گونیا خم نموده و قسمت كوتاه گونیا را داخل آهنهای تیر یا میلگردهای تیر بتونی قرار داده و قسمت مستقیم را روی میلگرد فوقانی تیرچه گذاشته و  چند جای انرا با سیم ارماتور بندی می بندند به این قطعات میلگرد ممان منفی میگویند .

استفاده از میلگردهای ممان منفی در سقفهای تیرچه بلوك الزامی است .

میلگردهای حرارتی:

بعد از اتمام سقف و گذاشتن كلیه آهنها یك سری میلگرد در جهت عمود بر میلگردهای بالای تیرچه به فاصله تقریبی 25الی 40 سانتیمتر قرار می دهند  قطر این میلگردها به وسیله محاسبه تعیین می شود و معمولا میلگردی با قطر 6 یا 8یا 10میلیمتر می باشد .

به این آهنها میلگرد حرارتی می گویند  . این میلگردها باید به كلیه آهنهای  تیرچه بوسیله سیم آرماتوربندی بسته شوند .

كلاف عرضی(شناژ مخفی):

استفاده از كلاف عرضی در سقفهای تیرچه بلوك الزامی می باشد. از دهانه های 2/4 متر به بالا ودر وسط دهانه بین بلوكها و عمود بر جهت تیرچه  فاصله ای در حدود حداقل 10 سانتی متررا در نظر می گیرند و زیر این فاصله را تخته بندی می كنند.

درون این فاصله حداقل 2 میلگرد به قطر 10میلیمتر یكی بالا ویكی در پایین  قرار می دهند میلگرد بالا را به میلگردهای بالایی تیرچه می بندند و میلگرد پایینی را هم به آهنهای مارپیچ تیرچه متصل می نمایند واین فضای بوجود امده  بعد از انكه بوسیله بتن پر شد مانند تیری عمود بر تیرچه ها قرار گرفته ودر مقابل ممانهای بوجود امده در وسط تیرچه مقاومت خواهد نمود .

به این تیرتعبیه شده در وسط تیرچه ها كلاف عرضی یا شناژ مخفی می گویند.

برای دهانه های بیش از 6متر دو عدد كلاف عرضی با فاصله های مساوی در نظر گرفته می شود .

برای اطمینان بیشتر بهتر است كلاف عرضی را از دهانه های 5/2 متر به بالا ایجاد نماییم.

قلاب اتصال:

برای جلوگیری از حركت سقف در اثر نیروی زلزله میلگردی را كه قطر ان  با محاسبه تعیین میشود و معمولا از میلگرد 12یا 14 می باشد   خم می كنند و بوسیله آن تیرچه ها را به شناژ افقی روی سقف متصل میكنند.

بتون ریزی سقف:

پس از چیدن تیر چه ها وبلوكها و بستن میلگردهای ممان منفی و میلگردهای حرارتی و گذاشتن قلاب اتصال و ایجاد شناژ مخفی  نوبت به عملیات بتون ریزی سقف رسید.

قبل از بتن ریزی یك بار دیگر كلیه آرماتورهای سقف توسط مهندس كارگاه كنترل شد وبیشتر دقت می شد كه فاصله ارماتورها از همدیگر بصورت یكنواخت باشند.

بعد از كنترل فاصله ارماتورها از همدیگر اقدام به بتون ریزی شد

بتون ریزی طوری برنامه ریزی شده بود كه كلیه بتن سقف در یك روز ریخته شد.

ضخامت بتن روی سقف باید كاملا یكنواخت باشد ودر ضمن بتون ریزی و قبل از انكه بتن كاملا سخت شود روی انرا بوسیله ماله كشی صاف وتخت می كنند روز قبل از بتن ریزی به دستور مهندس كارگاه یك دستگاه كامیون مسئول اوردن  مصالح لازم از قبیل شن وماسه به محل كارگاه شد.

روز بتن ریزی دو نفر كارگر شن و ماسه وسیمان را بوسیله فرغون درون

میكسر می ریختند و یك نفر كارگر كه مسئول هدایت میكسر بود اب را بوسیله سطل درون دستگاه می ریخت البته تعداد سطلهای اب در ابتدای شروع كار توسط مهندس كارگاه تعیین شد.

بعد از اماده كردن بتن انرا بوسیله دستگاه بالابربه محل بتن ریزی روی سقف انتقال می دادند وپس از ریختن بتن در محلهای مربوطه توسط یك دستگاه ویبراتور بتن ریخته شده را ویبره می كردند .

در انتها نیز یك نفر بتن ریخته شده را ماله كشی كرد تا سطحی صاف و هموار بوجود اورد.

عملیات بتن ریزی تا عصر همان روز ادامه و خاتمه یافت.

افت بتن (انقباض) :

افت بتن پدیده ای است كه ازلحظات شروع گیرش بتن آغاز ودر طول زمان سخت شدن ادامه می یابد .

افت بتن در حقیقت یك نوع كاهش حجم است كه در طول زمان اتفاق می افتد .

وقوع پدیده افت در اثر آب اضافی به كار رفته در ساخت بتن می باشد آب مورد نیاز جهت انجام واكنش شیمیایی سیمان 25در صد وزنی سیمان است . یعنی اگر نسبت آب به سیمان را برابر 25% در نظر بگیریم تمام این آب صرف واكنشهای شیمیایی می شود . ولی به دلیل حصول كارایی مطلوب آب را بین 4/.تا 6/.درنظرمی گیرند كه این آب اضافی مازاد بر 25% آب در بتن باقی می ماند . در روزهای اول عمر بتن قسمتی از این آب اضافی براساس خاصیت موئینگی به سمت سطح                                                      بتن بالا آمده وتبخیر می شود بدین ترتیب جای آن خالی می ماند . به همین لحاظ بتن   تمایل پیدا می كند كه خودش آب را جمع كرده وحجم ازدست رفته راپر كند. تا زمانی كه بتن تر (تازه ) باشد مانع ومشكلی جهت جمع شدن ندارد .

اماچنانچه بتن تا حدودی سفت شود دیگر محیط اجازه كاهش حجم را به آن نمی دهد لذا این تمایل به كاهش حجم به صورت تنش كششی بتن بسیار ناچیز است این پدیده موجب ترك خوردگی سطحی بتن می شود. بنابراین می توان در یك جمله گفت: افت پدیده ای است كه دراثر بكارگیری آب اضافی در ساخت بتن ایجاد شده وبه صورت ترك های موئین در سطح بتن جلوه می كند . این ترك ها را گاهی از حدود یك تا دو هفته پس از بتن ریزی می توان در سطح بتن مشاهده كرد كه با

گذشت زمان تشدید میشود .

اكثرا ظهور افت به صورت یك سری ترك های منظم به فاصله چندین متر (4الی6) متر بوده كه هرچه بتن نامرغوب تر ونسبت آب به سیمان بیشتر باشد فاصله اینترك ها نزدیك تر است . افت دربتن ازپدیده های نامطلوب محسوب می شود از آن جهت كه هم در سطح بتن ترك می اندازد وهم درقطعه تنش كششی ایجاد می كند .

برای كاهش افت باید دو نكته را مورد توجه قرار داد :

1-    كاهش نسبت آب به سیمان

2- افزایش مراقبت (‌ مراقبت از بتن بخصوص درطول 7الی 10روز اولیه  موجب كاهش افت می شود ).

كرنش (تغییر طول نسبی ) ناشی ازافت در بتن در محدوده 0003./ تا 0007./است .

دراثر این كرنش تمایل به كم شدن ابعاد در قطعه بتنی بوجود می آید لكن محیط این امكان را به قطعه سخت شده نمی دهد . لذا كرنش مذكور دربتن ایجاد تنش كششی كرده كه پس از ترك خوردن بتن ممكن است قسمتی از ظرفیت باربری آرماتورها رانیز اشغال كند .

معمولا 15الی35 درصد افت درهمان دو هفته اول 40الی 80 درصد افت درسه ماهه اول و65الی 85 درصد افت دریكسال اول اتفاق می افتد وبعداز 3 الی 5 سال افت كاملا متوقف می شود .

عوامل موثر درافت :

1- میزان مصالح سنگی بكار رفته در ساخت بتن :

هر چه مصالح سنگی به كارفته دربتن بیشتر باشد  میزان افت كمتراست .

2- نوع مصالح سنگی :

هر چه درساخت بتن از مصالح سنگی مرغوب تری استفاده شود افت كمتری اتفاق می افتد . آزمایش نشان داده كه افت یك نمونه بتن كه از ماسه سنگ تهیه شده 3برابر افت نمونه مشابه كه از كوارتز تهیه شده است می باشد .

3- نسبت آب به سیمان :

واضح است كه هر چه آب كمتری در بتن باشد افت كمتر است .

4-  رطوبت محیط  :

آزمایش نشان داده كه هر چه رطوبت محیط ( به خصوص در روزهای اول )بیشتر باشد افت كمتراست (بتن هایی كه در مناطق خشك هستند افت بیشتری دارندوبالعكس بتن هایی كه درمناطق مرطوب مثلا در كنار دریا هستند داری افت كمترهستند ) لذا نتیجه می شود كه مراقبت خوب از بتن كمك می كند كه افت بتن كمتر شود .

راههای مقابله با افت :

1- كم كردن عوامل تشدید كننده افت ( بكارگیری مصالح سنگی مرغوب و متراكم نمودن بتن )

2- استفاده از سیمان ضد افت : سیمان ضد افت همزمان با گیرش خود افزایش  حجمی را در بتن ایجاد می كند كه این افزایش حجم می تواند با كاهش حجم ناشی  از افت مقابله كند .(‌البته این سیمان گران قیمت بوده ومصرف آن باید توجیهاقتصادیداشته باشد ) .

3-استفاده از درزهای مناسب : یعنی بتن را در فواصل مناسب (مثلا 5 متربه5 متر)  توسط درزهای انقباض از هم جدا كنند . استفاده از درزهای انقباض كمك می كند  كه با استفاده از ضعفی كه در فواصل معین ایجاد كرده ایم ترك ناشی از افت دقیقا در محل دلخواه اتفاق بیفتد .

4- استفاده از آرماتور افت (مثلا آرماتور افت وحرارت ) : این آرماتورها برای خنثی نمودن تنش های كششی ناشی از افت در بتن به كار گرفته می شود .

درعمل اكثرا از آرماتورهایی موسوم به آرماتور افت وحرارت استفاده

می شود. آرماتورهایی هم برای تحمل تنش های ناشی از افت وهم برای تحمل تنش های ناشی از حرارت به كار برده می شود . حداقل آرماتور افت وحرارت002 ./ تا 0018./ سطح مقطع بتن است . آرماتورهای افت را میتوان به صورت ساده درنظر گرفت .

خزش یا وارفتگی :

خزش عبارت است از تغییر طول اجسام تحت تنش ثابت در طول زمان .

اگر قطعه ای تحت تنش قرار بگیرد در همان لحظه اول تغییر طولی خواهد داشت كه به این تغییر طول تغییر طول آنی یا الاستیك گفته می شود .

اگر همین قطعه تحت تنش ثابت نگهدای شود با گذشت زمان تغییر طول اضافی تری نسبت به تغییر طول اولیه خواهد داشت كه به آن تغییر طول یا كرنش ناشی ازخزش  می گویند .

كرنش ناشی از خزش معمولا 2 الی 3 برابر كرنش اولیه است .

مسئله خزش از آنجا مورد توجه قرار می گیرد كه متناسب با كرنش ناشی از خزش در بتن تنش ایجاد میشود و لذا اگرتنشی از خزش را درمحاسبات اولیه وارد نكرده باشند ممكن است عضو بتنی تحت بار كمتری نسبت به بار طراحی بشكند .

عوامل موثربرخزش :

1- مقاومت فشاری بتن : هرچه مقاومت فشاری بتن بیشتر باشد خزش در آن كمتراست .

2- تنش وارد بر بتن :‌‌ هر چه تنش وارده بتن بیشتر باشد خزش بیشتر خواهد بود .

3- رطوبت محیط : هر چه بتن مسن ترباشد وتحت بار قرار گیرد خزش در آن كمتراست .

راههای مقابله با خزش :

1- كم كردن عوامل تشدید كننده خزش (بتن را مرغوب ترساخته ومقاومت فشاری بالاتری در نظر گرفته می شود ) .

2- تعبیه آرماتورهایی كه ناشی از خزش را جبران كند .

3- افزایش رطوبت محیط اطراف بتن ( ازجمله مراقبت صحیح وخوب از بتن ) .

خستگی در بتن :

اگر در قطعه ای كه تحت بارهای متناوب قرارگرفته بطوریكه هر یك از این بارها كمتر از مقاومت قطعه باشد شكست اتفاق بیفتد اصطلاحا گفته میشود دراثر خستگی شكسته است . پدیده خستگی مخصوص بتن نبوده ودر دیگر مواد ازجمله فولاد نیزممكن است خستگی اتفاق بیفتد . خستگی برای اولین بار در پل های فلزی كشف شد .

در این رابطه ملاحظه شد پلی كه ظاهرا از نظر قطعات وجوش و اتصالات وپیچ ها و... در وضعیت مطلوبی بود به ناگهان تحت اثر باری كه كمتر از مقاومت باربری آن بودشكسته ومنهدم شد . توجیه این اتفاق با پدیده خستگی صورت گرفت.

در سازه های بتن آرمه خستگی اكثرا در پلها اتفاق می افتد . اصولا بارهایی كه كمتراز 50% مقاومت قطعه نزدیكتر نباشد خستگی در تعداد سیكل های كمتری ازبار گذاری اتفاق می افتد .

روشهای مراقبت از بتن سقف :

به عمل آوردن یا مراقبت از بتن مراقبتی است كه سازنده بتن باید در طول 7ال 10روز اول از بتن به عمل آورد . هر چه در شروع مراقبت تاخیر شود سبب كاهش بیشتر در مقاومت 28روزه می شود .

در مراقبت از بتن دو مسئله زیر مورد توجه قرار گیرد :

1- رطوبت كافی ومناسب

2- دمای خوب وكافی

كنترل دما در هوای معمولی چندان ضرورتی ندارد ولی در هوای بسیار گرم ویا در هوای سردتر از 4درجه سانتیگراد باید تدابیر ویژه ای اتخاذ شود .

مراقبت از بتن را می توان به طرق مختلف انجام داد كه استفاده ازهر یك ازاین روشها با توجه به نوع سازه بتنی وامكانات وشرایط كار متفاوت می باشد.

یكی از این روشها ایجاد بركه اب است بدین صورت كه در طول دوره مراقبت  همواره یك لایه اب به ضخامت 5الی 10 سانتیمتر روی بتن باقی بماند .

استفاده از این روش فقط  برای سطوح تخت و افقی مناسب است.

در اجرای پروژه مذكور نیز برای ابیاری سقف از همین روش استفاده كردند بدین صورت كه پس از گیرش اولیه بتن دور تا دور قطعه بتنی را ماسه ریختند وبه شكل بركه ای در اوردند سپس این بركه را پر از اب كردند و تا 5 روز تمام سطح سقف در زیر بركه ای پر ازاب قرار داشت.

پس از یك هفته تمام شمع هایی كه در زیر تیرچه ها قرار داشتند را برداشتند.

شمشه گیری:

پس از اتمام عملیات اجرای سقف معمولا تمام دیوارهای بیرون ساختمان را  شمشه گیری می كنند .

بوسیله شمشه گیری تمام سطح دیوار را در یك سطح قرارمیدهند.

این كار بدین صورت انجام می گیرد كه ابتدا با چشم بلندترین نقطه دیوار را معین  می كنند وسپس با ملات ماسه وسیمان یا گچ وخاك نقطه صافی را در ان محل ایجاد می كنند وبعد این نقطه را با شاغول به پایین دیوار منتقل می كنند و سطح كوچكی نیزهم بار ان با گچ در پایین دیوار ایجاد می كنند انگاه در گوشه دیگر دیوار نقطه ای را انتخاب كرده و باز با گچ یا ملات ماسه سیمان نقطه صافی رادر ان ایجاد می كنند حال سه نقطه داریم كه طبق اصول هندسی می توان بر ان  سطحی را عبور داد پس از ایجاد نقاط مورد نیاز در دیوار  شمشه صافی را  انتخاب كرده وبه دو نقطه همسطح ودر امتداد یك شاغول متكی می نمایند و با  ملات پشت انرا پر می نمایند بدین وسیله روی دیوار خطی به پهنای چند سانتی متر و به طول دیوار ایجاد می نمایندواین عمل را هر یك متر به یك متر تكرارمی كنند و آنگاه بین این خطوط را با ملات ماسه سیمان پر می كنند.

به این كار در اصطلاح شمشه گیری می گویند.

قبل از اجرای عملیات شمشه گیری می بایست حتما لوله كشی برق انجام شده باشد زیرا در این صورت به مقدار قابل توجه از كند كاری برای عبور لوله  برق ودر نتیجه هزینه ان كاسته خواهد شد.

كف سازی:

بعد از عملیات شمشه گیری در این پروژه عملیات ساخت كف  همه اتاقها  و حیاط اجرا شد.

اصولا كف سازی در ان قسمت از ساختمان انجام می شود كه سطح مفید اطاقها  سالنها و سرویس ها وانبارها را تشكیل می دهد.

با توجه به محل استفاده  كف سازی انواع مختلف دارد مخصوصا برای اخرین  قشر كف سازی  واحد های مسكونی انواع مصالح از قبیل موزاییك و انواع سنگ  ویا كاشی های لعابی ویا انواع پاركت وكف پوش ها وجود دارد.

برای اجرای عملیات كف سازی چنانچه ساختمان احداث شده در زمینهای خاك دستی  ویا زمینهای سست باشد برای جلوگیری نشست های احتمالی  زمین كف  اطاقها  ابتدا خاك انجا را می كوبند  وسپس اقدام به اجرای كف می كنند.

البته در این پروژه با تشخیص مهندس كارگاه عملیات متراكم كردن خاك كف  اتاقها انجام نشد.

البته در این پروژه از موزاییك های 30 سانتی متری برای مفروش كردن كف استفاده شد.

سفید كاری یا كف مال گچ:

این عملیات مخصوص دیوارهای داخل ساختمان می باشد. كف مال گچ به عنوان پیش زمینه ای برای  نازك كاری یا كشته كشی محسوب می باشد.به علت زود گیر بودن ملات گچ انرا به مقدار كم در استانبولی می سازند.

در موقع ساخت ملات گچ ابتدا باید درون استانبولی مقداری اب ریخته سپس پودر گچ را درون اب استانبولی پاشید تا تمام ذرات گچ در مجاورت اب قرار گرفته و تر شوند انگاه انرا با ماله روی دیوارها ی داخل ساختمان می مالندبطوری كه  سطح كاملا صاف و یكنواختی ایجاد شود.

انجام این كار را در اصطلاح كف مال گچ می گویند.

كشته كشی یا نازك كاری:

به علت زودگیر بودن گچ نمی توان سطح ان راكاملا صاف نمود بدین علت بعد ازسفید كاری وقبل ازانكه ملات گچ خشك شود روی ان رایك ورقه گچ كشته به ضخامت تقریبایك میلیمترمی كشند تاسطحی كاملا صاف بوجود اید.

ملات كشته گچ را بدین طریق تهیه می كنند كه ابتداگچ راازالك بسیار ریز گذرانده انگاه انرا مانند تهیه گچ معمولی روی اب می پاشند و بوسیله هم زدن ملات با دست مانع سخت شدن ان میشوند.

این كار را چند دقیقه ادامه داده تا گچ حد اكثر ازدیاد حجم خود را بدست اورد.

این ملات كاملا یكنواخت بوده و هرگز سخت نمی شود(خشك شدن با سخت شدن  دو مقوله جداگانه هستند) بلكه در اثر تبخیر سطحی خشك می شود.

با اتمام عملیات سفید كاری  كاراجرای ساختمان به پایان رسید وعملیات سیم كشی برق ولوله كشی شروع شد.


دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: دوشنبه 11 اردیبهشت 1391 04:32 ب.ظ